Paradoksem jest, że film - jeszcze nie tak dawno podstawa paradygmatu audiowizualności - jawi się dziś jako fenomen trudny do opisania. Z jednej strony, w kontekście gwałtownego rozwoju nowych technik widzialności, niektórzy badacze zafascynowani nowymi mediami znowu (który to już raz w historii?) obwieszczają śmierć filmu, z drugiej - często spotkać się można z refleksją filmoznawczą ściśle ograniczoną do porządków dawno utrwalonych, nieryzykującą zapuszczania się w obszary cyfrowej nowomedialności. Moim zdaniem, w refleksji na temat dzisiejszego filmu obydwie postawy (tu przeze mnie nieco wyjaskrawione) - tradycyjnie filmoznawczą oraz nowocześnie medioznawczą, z właściwymi dla nich językami - można bardzo skutecznie i efektywnie połączyć.
Stary film i nowe media tworzą bowiem w istocie swej nieskonfliktowaną, choć różnorodną, zmienną oraz bogatą w rozmaite przejawy, wspólną przestrzeń audiowizualnej kultury. Film nie rozpłynął się w morzu nowych form wizualności, choć na pewno uległ daleko idącym zmianom. W niniejszej książce chciałbym zastanowić się nad usytuowaniem filmu, z charakterystycznymi dla niego trybami wyrażania, w tej przebogatej audiowizualnej przestrzeni. Pragnę pokazać na wybranych przykładach funkcjonowanie rozmaitych form dzieła filmowego, ich zróżnicowane ontologicznie i genologicznie realizacje, także odmienne społeczne funkcjonowanie oraz związki z wieloma innymi zjawiskami kultury.