Wojciech Wilczyk - jeden z najwybitniejszych polskich dokumentalistów. Członek ZPAF. Wziął udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych: Nowi Dokumentaliści, Efekt czerwonych oczu. Autor felietonów i tekstów o fotografii. Wyróżnienia: kategoria 2albumy w konkursie FPR 2009 dla książki "Niewinne oko nie istnieje", Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – 2001, 2005.

Kalwaria jest bardzo osobistą i bardzo autorską wypowiedzią Wojtka Wilczyka, zarówno pod względem selekcji fotografii, jak i projektu graficznego (skany, posłowie, skład, udział w procesie druku).

Kalwaria to niezaaranżowane portrety. Autora, będącego ateistą, zafascynowała wyrazista fizjonomia ludzi oraz autentyczne i głębokie przeżywanie uroczystości religijnych. Wilczyk wykonał zdjęcia portretowe, w których sytuacja pozowania nie jest przez niego aranżowana, a fotografowani ludzie - czekał na moment, choć nie zawsze z pozytywnym skutkiem - spoglądają wprost na niego. Fotografie w „Kalwarii” to nie szukający sensacji zapis religijności, bardzo nietypowy dla większości fotoreporterów. Portrety nie ośmieszają uczestników, są próbą zrozumienia.

Wcześniejsze wydawnictwa Wojtka Wilczyka ukazywały głównie budynki np. „Czarno-biały Śląsk”, „Życie po życiu”, „Niewinne oko nie istnieje”.

Cykl 107 zdjęć zamieszczonych w „Kalwarii” powstawał przez 10 lat, konsekwentnie według wcześniej przyjętych zasad. Wojtek Wilczyk w latach 1995-2004 dwa razy do roku odwiedzał sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej i fotografował uczestników tamtejszych ceremonii religijnych. „Kalwaria” to wybór z ponad 4400 kadrów, zarejestrowanych podczas wiosennych uroczystości Wielkiego Tygodnia oraz procesji maryjnych odbywających się w połowie sierpnia. Z uwagi na cykliczność wiele tych samych osób pojawia się w różnych odstępach czasowych.