Zdążyłam się już do tego przyzwyczaić. Niby nic wielkiego, dwójka zmienia sie w trójkę, poza tym wszystko po staremu. Czy przekroczyłam Rubikon? Będąc dzieckiem, wyobrażałam sobie dorosłość oglądając serial „Dynastia”. Osiedle wtedy pustoszało, dzieci przestawały grać w klasy, żeby zobaczyć jak anielska Krystle walczy z Alexis o Prawdę, Dobro i Piękno. Marzyliśmy o przygodach w egzotycznych krainach, gdzie rósł pieprz i wanilia, lub o podróży statkiem kosmicznym. Rodzice martwili się , czy wystarczy im do pierwszego, a ja zastanawiałam się, co to znaczy, że mama pracuje na „goły etat”. Wszyscy jednak mieli nadzieję, że koło fortuny ob­róci się na ich korzyść. Moje koleżanki i koledzy spod bloku biegali z kluczem na szyi, ryzykując jedynie to, że padną ofiarą czarnej wołgi, którą podobno widziano w okolicy.

Kim jesteśmy teraz? To pytanie leży u podstaw mojego pro­jektu, który odwołuje się do kultury popularnej i życia codziennego pokolenia urodzonego w czasach baby boomu lat 80. w kraju nad Wisłą. Jego forma graficzna nawiązuje do publikacji edukacyjnych – znanych z polskich przedszkoli i pod­stawówek „zeszytów cwiczeń”. To ćwiczenia z pamięci, auto­analizy i nie/logicznego myślenia.