"Moja mała postać wychodzi z oczyszczającej kąpieli. Zmniejszyłem swoje wymiary - powiększyłem swój świat" - pisał Włodzimierz Borowski w katalogu swojej wystawy "Est-etyka. Autoportrety" w galerii Labirynt w Lublinie w 1977 roku.

"Włodzimierz Borowski przeszedł przez wszystkie fazy powojennego rozwoju sztuki. Trudno byłoby znaleźć drugiego takiego artystę, którego twórczość dałaby się utożsamić z całą ewolucją kierunków, tendencji, prądów i mediów. Coś jednak zgrzyta w maszynie tak rozumianego rozwoju. To mianowicie, że te etapy, które artysta zaznaczył na swojej mapie, nie były znane wówczas, gdy się pojawiły - albo nie było ich wcale. Kiedy syndrom nowości zbliżał się nieuchronnie z wielkich centrów sztuki, Borowski zdążył go już skompromitować, odsłonić, unieważnić i skasować. Historia Borowskiego to ustawiczny proces ubytku tego co robi. Artysty jest coraz to mniej. Aż w końcu stanie się tylko punktem w krainie nieskończonej małości."
(Jerzy Ludwiński w eseju zawartym w publikacji Ślady 1956 -1995).

Ponadto teksty Włodzimierza Borowskiego, dokumentacja fotograficzna jego twórczości i szczegółowe kalendarium biograficzne.